Argumentarios


Entre o pensamento máxico e eu, hai un Verdugo. Un pequeno mar de auga doce que se revolve entre os demais e que sinte como o seu pasivo racha a caixa do produto interior. O daqueles que diminúen as concesións derivadas dos diezmos concibidos.

Solápanse os risos e as angurias e estoupan na espiña bífida dunha terra que non sae das súas cronicidades. Aínda que algúns berrar berran. Entender non lles entenden e, ó fin, as contas non dan... a min tampouco.

Na expresividade da carraxe por unha inxustiza (ou dúas) non sempre se inclúe un discurso intelixente e honesto, nin sequera de valor, a pesar das violencias emprendidas. E tolerar as xustizas alleas, igual que nós nos sobretolerïamos, é un exercicio que aflixe. No que as maiorías, incluídas as maiorías das minorías, non se mergullan. Pra que?

E de súpeto unha paréntese confusional que sabemos de onde ven, pero non a onde vai. Un brote que esperta na cama dun hospital, diante dunha muller de traxe verde que observa a nosa cara de espantallo.

E a todo isto, os que seguen conformistas os camiños incómodos debuxados por terceiros, tampouco van poder responder. Non se van liberar dos cuestionamentos propios, porque non o son. Igual que eu cada día interrógome, polo menos, no espazotempo dun par de orgasmos frustrados.

Esta mañá virei o pescozo a esquerda e a dereita. Pedinlle a un carniceiro que mo colocase no lombo e que me deixase un ollo por riba do embigo. Din a volta ós meus riles.

E aínda así... non fun quen de fuxir do fedor inútil das accións dos que dogmatizan o decurso do espírito-social.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena