Misantropía

Para esa muller que esixe que a ames 
  ou aquel home que chora porque non o fas
un bico

Un deses que se fai víscera nas reviravoltas das entrañas
que se renova en cada entremés
 xustiño despois de floreceren as carqueixas

Para que esa vexación da primavera escampe
ou os cepos non esgarren aos drudos de eva e adán
                                                                     un fío

Un deses que enforque as fístulas das cárcavas
en que se alinean axiomas para nun amén
enxaboar a  metástase do que me envelena

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena