CAT-EGO-IRONÍA


Aínda non sei... En realidade é unha cuestión que se superpón a propia estima.

Se fose tranxilium para tratar as angurias do corpo, debería subir a dose. Se se tratase dun intento para deixarme ver, fabricaría un libro xigante con pastas naif e follas recicladas en lila, cos fondos cheos de acherontias e nenas envoltas ensimesmas -sobre todo moi apasteladas, co xarope bagoando nas blusiñas e un ollar de nonmemiresasí-.

Pero en realidade, non é... Avergónzome entre as verbas coa posibilidade de figurar nun escaparate de currículos fantasiados de intencionalidade bipolar, quero pero non podo, responder as enerxías do tdah e, mergúllome nun contínuum trastorno adaptativo.

E por iso, categoricamente por iso, é polo que escribo

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena