Un bico

Dúas hostias e unha lambetada. Mariola espera detrás da porta do sagrado a que o  home das galletas de chocolate a espete contra a parede e a faga suar.  Vaia con Mariola, non parecía.

Na punta da caralla, coca, no nariz, coca. E entre onte e mañá unha ristra de cadáveres mentais e algún que outro homicida de seu, pero que máis dá. No interior síntese tormenta, no exterior dous cans berrando na  finitude do outro. O que el non esperaba é que o xogo durase tanto: 

-Tes que marchar (Mariola, marcha)

Pero a muller enganchouse ao cabeceiro, atouse cos fíos de ganduxar e suplicou para si: -un anaquiño máis

Vaia coa Mariola, volveuse tola. O Pablo vai vir e non teño tempo para lerias: -Tes que te ir

Pero continúa aquí  para deixarlle xogar ao que queira: -claro que  non fai por irse, merda que non se vai. Isto é novo, vaia, non che sei, igual... non, non: -Mariola, déixao

-Non hai  leite, non hai galletas, nin chocolate, por? Coño, vístete teño cousas que facer!

E a moza concédese un minuto máis:-quérote

-Ti estás tola rapaza, (agora! xa! recolle as cousas!)! O bolso? No salón, supoño. Non sei, mira ben

A Mariola que sube ao taxi pouco despois das dez dun domingo de merda,  pensa: -se fose por ela, nese intre... aforcábase.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena