Afogas ou queimas?


Cargada de notas na carteira, no peto do bolso, na man onde termina o polgar,... entro no todoacén do parque de San Lázaro. Case sen mirar vou cara o fondo, onde os plásticos, e busco unha caixiña para as cousas pequenas que non sei onde gardar.

Colgada no brazo dereito, a bolsa dos peixesdeaugaquente -hoxe ademais de repor os guppies, deume por mercar un cangrexo. Non sei, igual por empatía. Total para que se agoche como a gambiña, detrás da rocha verde, ou, coma a coridora,  entre a merda do fondo do acuario.

-Cinco euros con vinte céntimos
-Espera que vou meter a bolsa dentro da caixa
-Que?
-Que vou meter a bolsa -sorríndolle-, levo peixes
-Como?
-Que levo peixes, mira
-E non afogan? -espetándome os seus incribles ollos azuis
-Non -disimulando a incredulidade
-Non quero asfixialos -mentres me axuda

Entra un pensamento: cal é a marxe do capital de aprendizaxe das bestas? E esfúmase. No paseo de volta atópome cun vello coñecido, aínda que de primeiras non me daba conta.

-Canto tempo!
-Como andas?
-Pois xa ves, buscando traballo
-Xa, son malos tempos

Baixo a mirada a beirarrúa, e observo as nosas sombras: a súa ten o perfil dun amable zángano divorciado,  a miña debuxa unha abella solitaria, obreira, velenosa e estéril.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena