A Rosa lía


Decátome da miña existencia  e penso se debo negociar  unha posible mellora co capital daqueloutro. Recibo a idea de que o impar é unha metade imperfecta e estéril que fai da construción persoal un obxectivo inútil. Sen herdeiros -biolóxicos ou non-, sen compañeiros -amantísimos ou non-, a noción de si mesma tenta a ser baleirada.

O Carboeiro cuestiona a miña conciencia persoal:

-E é que o impar, por suposto,  é unha metade

E entendo que para o Carboeiro esa metade, ademais, é a conciencia da parte que falta. Pero, a miña resposta a aquel é que:

-A min, a parte que me falta é a dos libros non lidos, a dos coñecementos esquecidos ao tempo da aprendizaxe

É un feito que os zooms das miradas propias e alleas perverten as realidades:

-Sei que todo non o podo ter, pero EU de escoller, nunha illa deserta: prefiro  a ausencia do outro á ausencia de min mesma

*Crecendo  coa axuda de terceiros:
-Grazas pola brincadeira...

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena