Níscalos

O Afonso perdeuse a noite de sanxoán, porque así o decidiu. Estaba farto da Marica, a súa muller,  do Camilo, o veciño,  e por suposto, da Xoana, a muller do Camilo.

A Xoana levábase coa Marica. Non era que fosen amigas pero precisaban unha da outra:


-Hoxe vou a San Paio que lle teño que pagar o butano ao Lorenzo e mercar algunha cousa
-Vai, vai, que eu che quedo cos nenos

O contrato entre elas era xusto e necesario, pero nos compromisos existían cláusulas non negociadas. Unha  era a de meterse na vida do matrimonio alleo.

-Que tes?
-Estou cansa
-Que farías onte?
-Nada, nada... despois de todo o que teño que facer, non hai gañas
-Para iso

Non, non e non, para iso non sempre hai gañas, Xoana, non sempre!

E por iso a Marica e o Afonso, levaban varios meses que xa só durmían xuntos. O peor era que o Afonso nin andaba ardido, nin conxelado, o Afonso andaba. E a Marica non esperaba apertas de lume, nin remorsos de xeo, xa non esperaba.

-E logo?
-Non sei

Non sabe Xoana, non pode responder, por que non deixas de revolver no seu caldo?

-Hoxe imos de paseo!
-Como?
-Ti máis eu

A miña sogra leva os nenos. E os meus? Mándaos cos avós! Pero. Veña, unha voltiña que imos para vellas!

A Marica meteu as poucas gañas no volante do coche e cedeu as vantaxes de brincar por unha noite. O ron deixou paso a danza e a danza a fala desencadeada.

-O Camilo a ten ben feitiña
-Bueno
-Como que bueno?

O Afonso a ten escondida no peto do traballo, detrás dos cueiros dos nenos, no findesemanacosavós,... coma eu máis ou menos.

-Non o podo crer, seguro que non hai outra?
-Non -non e non!-

Temos que repetir isto. Se ti o dis. No o pasaches ben? Paseino.

-Logo quedamos, para o venres
-Pero
-É sanxoán! Veña ó

No punto en que dan as doce a Marica e a Xoana saltaron a cacharela collidas da man. Unha, dúas, tres ata sete veces, momento no cal ámbalas dúas esvararon para caer por riba do Arsenio júnior. O fillo do Arsenio pai só sabía que a Marica era a tía do Eladio, compañeiro de curso e de equipo, co que saía as veces por Xinzo. Algunha vez os tiña recollido no coche e eles agradecíanllo.

-Ola
-Ola, jeje
-Sinto, jeje
-Nada, nada non foi nada

E o nada levou a algo: Despacio, non corras, coidado. Aquí? Si. Así?

E a Xoana, soa, no medio da festa, morta de rabia e espida coa pel da serpe, pensou que os plans dela eran ben diferentes ao que se estaba a desenvolver e espetoulle un puta a Marica que se ouviu en todo o campo da feira.

-Xoana -medorenta
-Merda! -o mozo

O vento concedeuse uns segundos pero pronto viaxou coma un coello ata estalar nas fiestras da casa do Afonso e da Marica berrando as impiedades da súa muller e da veciña. Entón o home volveuse can e o can fouce.

Ao chegar a festa, percorreu os pescozos da muller e do neno. A este último non o recoñeceu ata que lle recolocou a cabeza -quedaba medio virada e non parecía ben-.  Ao rematar comezou a correr para perderse no monte.

Apareceu unha noite máis e asasinou -para descanso do Camilo-, a Xoana por lingoreteira. No camiño de volta atopouse co cura de Seixalvo que o chamou:

-Afonso!
-Que raios quere!
-Non te arrepintes?
-Si, por suposto
-Entón?
-De non mandar a miña muller a que afiase o fouciño

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena