Caderno arraiano


Cando os fillos deciden marchar... non hai que ir por eles. Cando ao lonxe os ves -e parecen (non podo aseguralo)  felices-, aínda que rabies... non hai que correr tras eles.
Sentir, sentes unha labazada en todo o papo, pero non...

Cando marchas da casa... non podes volver. Cando ao lonxe, descobres a mirada sorrinte do pai que censura... non podes regresar.
Sentir, sentes unha labazada en todo o papo, pero non...

Se a pantasma do  avó do teu avó, se mete na túa casa, igual non a ves:

Pero, que incrible sería invitar a un ribeiro, 
-despois do divorcio-, 
ao pai do teu sogro!

A CEF,
 porque nas postremeiras do  holocausto do nacionalismo-de-ben,
as cousas, as veces, ocorren porque si,
porque teñen que ser

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena