Rei afogado

Vina, cos seus ollos verdes incribles, as pencas invadindo a súa cara e o seu cabelo negrísimo e,  me dixen a min mesma: -Mala idea

-Que queres tomar, preguntou a camareira
-Un absolut, contestei
-Non sei eu, desconfiaches
-Con limón, insistiu dende a barra
-Voume durmir..., protestei.  Non, non, con cola

Algo esaxerada na pose, pero impresionante coma sempre.

-Fai tempo que non a vía, pensei
-Eu tampouco, respondeches
-Adela, berrei

Foi tornando a mirada ata que finalmente freou fronte a min.

-María, saudou
-Que tal, reclamei
-Coma sempre, explicou
-Vai tempo, lembrei
-Un pouco, replicou


Estaba enfadada aínda. Fixo tanto esforzo por disimulalo que me estaba a divertir.

-E logo onde andaches, pescudei
-Non saín, confirmou

Merda, xa estamos!

-Adela, chamei
-Que, veu
-Vou ao baño, informei

E fomos. E os meus dedos, mollados entre dúas linguas.

-Sinto, murmurei entre bicos
-O que, cuestionou
-Facerche isto, chorei

Poderoso sentimento de compaixón: ao mellor xa non son a mesma e, por fin amo a alguén.

-Non o creo

*Danza de xadrez , 
entre o público e o privado

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena