Sen nabo...


...non hai nabiza. Cinco gaivotas latrican nas miñas costas:

Por muller, polos meus ollos,
sucios coma os dun persa con pedigree

Tres bestas voan no meu cuarto: Baleiros os cheques nominativos...

Estou a durmir!

Mirando a xente ao meu redor, non hai quenturas...

Hoxe, coma onte,
vai frío e chove
-Capitá!
-Presente!
-Soldado!
-Ausente!

No camiño da Presa espera unha pequerrecha que ten gañas de cazar a un ionqui da nada. Cachimbas sen amoníaco que se filtran nas ideas para dicir nada.

Sentir, nada
pensar, nada

-Policía!
-Presente!
-Doutor!
-Ausente!

Na beira do río afoga unha serea sen cabeza. Intelectuais con cerebros envolvidos en tripas,

vomitan

Comerciais con unllas de agulla, mercan cartos garabatados nas galiñasazuis.

-Xuíz!
-Presente!
-Mestre!
-Ausente!

Sen min, non hai nos-outros!
Sen galego, non hai Galicia...*


*Obrigada/agradecida

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena