A coiteladas

Debuxo liñas das vidas que gastei, non por nada, por xogar. As miñas cartas están marcadas con garabatos de nena que enreda.

E nos meus enredos caligrafío: a miña dereita -en Madrid- martelos de obrigado* esquecemento, a miña esquerda -sempre no sur- bois con cornos de obrigado* esquecemento, e na periferia -cunha mistura do meu desgoberno-, soan cancións novas de obrigado* esquecemento.

Polos outros,
sempre polos outros.

Nas escolas -sinto pero- entraron os esquecidos -e as historias asasinadas-, e no pobo, aínda que pequeno e estúpido -eu son pobo, ben o sei- as novasvellas verbas poetizan oracións de non tan obrigado* esquecemento.

E é que cando ti estás aí,
xusto enfronte -para entrar-, estou eu.

E é que hai unha nova forma de camiñar,
que non pide permiso para soñar.

*obrigado/agradecido

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena