Podo ser

Hai un paréntese na miña cabeza.

Un deses que non precisan de haxix, pero que conseguen o mesmo efecto. Non o das risiñas, non o da fame de colacao...

Teño as emocións a cen por mil e, ao mesmo tempo, carezo delas.
Sinto como a miña pel respira e tamén como afoga.

Sinto a náusea e o pracer de senti-la náusea.


Experimento o valor de experimenta-lo medo.


Síntote.


Esperto dun sendurmir, cos ollos inchados e a gorxa de azafrán. Percorro narcolépticos pensamentos e alimento as miñas soberbias.


Teño sono pero non sei con quen durmir.


Hai presa mais descoñezo a onde ei chegar.


Téñote.



Entre barracóns cheos de soidades, hai quen berra: Podo ser...

Unha princesa entre folla-amigas,

un planeta nunha illa, un tesouro nun caixón,

unha empalagosa canción indie, unha chave no teu peto.



Pero mentres, anoto receitas literarias no meu cerebro, encanto cans no despacho e merco desexos alleos porque...

Podo ser o que eu queira,



sempre que non moleste a ninguén




-ou incluso.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena