Demiurgo

Somos tan tremendamente fillosdedeus que cremos, e así vivimos, que o máis importante na vida, é a propia. Reforzamos o noso harpagon-pensamento, experimentamos coa sensación de premios de infelicidade.

Queixámonos dos camiños que nos tocaron percorrer, choramos o sangue que circula polas nosas veas. Respiramos na anguria dos que se rodean a si mesmos. Cremos que excretar na gorxa dos demais é o noso dereito, e que monologar é máis, é un deber:

-Que o saibas...

Conciliamos as nosas respostas co longo das nosas pernas e o ancho das nosas cadeiras. Concedémonos poderes.

-De que te disfrazaches hoxe?

Roncamos ao ouvido do que adoece porque abramos os ollos para bicarnos. Concentrámonos en nós mesmos.



Somos xente de acolá.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena