Just to hold you hold you like I do...

Entre dous sorrisos, entre duas peles, a Manola xoga e compara. Non repara nos sentimentos, os de máis adiante. So valen os deste momento. As duas miradas falan dos teus medos, da tua manía por controlar. A unha, no seu fondo, lle gusta, a outra se rebela. Ambas, as duas, te reprenden por non deixarte levar.

-Pero, levar a onde? Estamos aquí, non?

Diante dos vidros das nenas, as pálpebras. Abaixo o nariz, os beizos, o pescozo, o peito, o embigo. Un cala, outro fala.

-Os sorrisos, non os embigos, se entende

Os dous queren.

No século vinteún, o reto do feminismo masculino:

-Por favor, (muller) sinte!

No século vinteún, o do machismo:

-Insisto, sinte!

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena