Aprendendo a amar




Diante da rúa de Teo, xustiño debaixo do muro de Bonaval, as mimosas e outras bestas herbáceas coidábanse de se criar. Pola tardiña, dun sábado o Manoel, a María, o Xacobe e a Pilar baixaron a xogar.

A quen se lle ocorreu, non o sei, pero, o Manoel e a Pilar comezaron a bicarse. O Manoel entendera moi ben ao irmán: -Con lingua.

-Pero, como é?
-Ti metes a lingua, e despois a retorces

A evolución no nivel de perfeccionamento foi boa, creo que mellor que a do Xacobe e a María. Home, non era que se puxeran a comparar pero parecían, así ao lonxe, tan concentrados no traballo que non se discutía.

-Manoel!
-Que?
-Vasme marear!

O tema rematou como empezou, nun segredo a catro bandas, no que ningún deles o voltou a nomear ata que oito anos despois se atoparon na Liberty.

-Merda para el! -pensou a María
-Imos?
-Un malibúconpiña
Con quince anos a Pilar comezou a sair co Pablo.

-Pero, de verdade que é a primeira vez?


-(Que saio a estrada si, o outro foron as prácticas)

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena