Cabaliño de mar




Un déixame que che explique, colle desprevenida ás razóns da miña entreperna.

Mentres me acaricias, estou a pensar se me bica o teu animal. Aproveitado o momento -escollidas as bragas que non vas ver, seleccionado o perfume...-, en que agardo que mo propoñas, -non vai tardar.


Percorridos os buracos da estancia, ata atoparse un co outro. En estado cataléptico no tempo e espazo, nos miramos dende cadanseu rincón.


Mordidas as costelas, o pescozo, as orellas. Ulida a pel, masticada. Coordino a miña mente co meu sexo. Tamén, como con calquer outro produto que merco, preciso calidade.




Álvaro:-Señora, virás?

Ana:-(Se me amas), irei

Alvaro:-Pronto?

Ana:-(En canto me ames)

*A L. A. Clarín, grazas

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena