Pasarela no rañaceos


Por suposto que a ninguén se lle escapa que o 2011 é, a parte do ano chinés do coello, o ano internacional das fragas, da química ou dos pobos afrodescendentes.


A ela, igual si. A cabeza anda no que anda, entre a casa e o traballo.


No centro-caseque-dedía, pasa o tempo empurrando dos que durmen na dársena, en basante,... dos que comparten mesa e trankimazin... Facendo contas -dos proxectos que non poderá desenvolver- cos novos presupostos, contendo aos nosos das súas familias, dos turistas... Na casa, o de todas.

E que é un feito que revela a caridade que envolve a nosa existencia-sinto a petulancia-. Isto é:

-Ter a costume de premiar aos gañadores


Para os demais se o pretendedes, aínda que sexa postmorten, sempre podedes facer o que Bouazizi.



-Pero, non mo tomedes a mal! tedes razón, morro de envexa! En calqueira caso, novamentedenovo noraboa... por sair cada vez máis guapo na foto!

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena