Chin chin


Esta noite vai algo máis de frío. O cadelo trema entre nos os dous, entre o camiño e os meus pes, entre a miña anguria e o meu espíritu, entre a soidade e eu mesma.

Mentres avanzo pola estrada, tras o cuíño do frenchy, penso no diferente que foron as cousas, no fría que te volveches, no morto que te quedaches. Lembro os agostos, a corenta graos, abaneando nos garabanzos, os setembros pisando nas uvas, os outonos baixo os castiñeiros.
Boto de menos a miradanai cruzándose coa miña, os seus berros por chegar, de xogar, pola noite, os contos mentres me daba de almorzar -aínda que fose o de Barbazul.

Non teño o aromapai máis que nun frasquiño mercado nos oitenta. Non lembro a súa voz. Penso nos osos sen carne, nos pasos tra-la porta.
No espello, unha muller espida de bágoas salgadas. Non hai perda, non me vou matar. Collo unha copa e enfróntome ao reflexo:

-Un brinde polos mortos que quedan por enterrar...
neste ano que está a piques de comenzar
*Deseño da imaxe por Carmen Quijano

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena