Fillo de palleiro


O Senén ten 42 anos e dende polo menos vinte vai todos os días polos seus centocincuenta de metadona. O fillodeputa do médico non lla quere dar para a semana e a súa nai, xa está moi vella para irlla buscar.

O Senén xa aburre a tele, pasa o día no cuarto durmindo. A nai non está tranquila pero: -(Mellor aquí, non te movas). A casa enteira ule a prata, eu apostaría a que se lle fixésemos un control á nai do Senén, daría positivo.

O pai de Senén morreu fai cinco anos. Xubilárase ía oito anos. Pasaba o día na casa, sempre coa nai do Senén e co Senén, cando este non marchaba. Ao pai do Senén non lle gustaba ir por a metadona, pero xa abondaban as veces que fora a nai do Senén.

Unha tarde cando paseaban pola Alameda, atravesounos o seu fillo moqueando. Sentado no banco, sen sentilo frío, cos ollos pegañentos. Colleu do brazo a nai do Senén e levouna para casa.

-Onde vas?
-Esquecín botar a quiniela
-A cea xa está
-Xa veño
O pai do Senén apurou cara o banco. Agarrou ao Senén, tentou erguelo sen conseguilo. Berroulle coa carraxe de quen odia ao neno que ten enfronte. Respondía falando amodo, non se encaraba.

-Senén!

Un pouquiño conseguiu abrir os ollos para velo: Diante del, axeonllado, chorando.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena