Touché



-Imos ver, igual hai un erro
-Non, nas listas polo PP vai o Afonso
-Xa
-Así que o Ramón xa non se fala co seu fillo

-Iso din, pero eu non me fiaría

-E logo?

-Acórdate da xogada do seu tíoavó

-Veñá ó
-E entón, por que senón o Ramón se fixo de esquerdas?

En decembro de 1937 o Ramón, este non, o avó do Afonso, levoulle a noticia a súa cuñada: -O Afonso morreu -Dirás que mo asasinaron, respondeu a Micaela fixando os seus ollos nos del. Dende entón ningún deles volveu a coincidir co outro e iso que Cabeza de Vaca non era moito máis grande que hoxe. Iso non impedíu que os fillos de ámbolos dous, o Ramón e o Afonso, foran unlla e carne, parecendo máis irmáns que curmáns.

O Ramón, claro está, era fillo do Afonso e o Afonso do Ramón. O Afonso marchou a Venezuela en canto aforrou para unha paxase. Escribíronse ata que o tempo os fixo uns descoñecidos. O Ramón quedou e casou coa Mercedes e cando tiveron o seu primeiro fillo, lle puxo o nome do seu curmán, que era ademáis o do seu pai.

Ao principio o da política non lle tiraba moito, meteuse coma con todo: Gostaba de estar alí. O caso era así, se era unha festa, na Comisión, se se trataba de fútbol, aínda que fora no banquiño,-moi ben non se lle daba-, se da Parcelaria, cos veciños que máis berraban,... E así foise achegando a concellaría de Deportes e Mocidade, e logo a un par delas máis ata a alcaldía.

Os que coñeceron ao Afonso e ao Ramón, avó e tíoavó, din que o Afonso neto ten un aquel do seu tío, o que foi facer as américas, máis que do seu avó, o que morreu na guerra. Máis calado e menos covarde, tercian algúns.

-Que máis che da!

-Non, non, iso non! Ao teu avó o mataron os da gaivota...

-Non digas barbaridades!

Non as digo, moito filloputa!, masticou mentres collía un caxato e saía pola porta apertando nel e golpeándoo no chan tal que se se estivese cravando asímesmo na terra. A muller do Ramón parecíalle ben o do seu fillo. A Odulia era da opinión da nai do seu sogro: Se estaban en distintos bandos, podería ter a sorte de alomenos conservar a un dos fillos. A Odulia, como dicía pensaba que se non gañaba o seu marido era porque o facía o neno, e por suposto ao revés. De feito, gostaba da idea de que lle tocase a dereita, e o rapaz poidese proxectarse cara Santiago, e dende alí, ¡nunca se sabe!, igual, Madrid. Isto era impensable co Ramón, xa estaban vellos de máis, e por outro lado, ao seu esposo o de Santiago dáballe medo e xa non digamos Madrid.

-Meu neno

-Dime mamá

-Quedas a cear?

-Xa ves cómo andas as cousas

-Queda que xa verás que se vai a arranxar

-Non che sei

Cara as oito da noite o Ramón entra na cociña. Cheira a chourizo con repolo, nada lixeiro para cear. Na mesa tres pratos. A nena segue en Vigo, así que o que se quedou foi o Afonso. -Vaia.
-Podes ir polo viño
-E logo onde anda a xerra?
-Diante de ti...
No primeiro tempo da cea, non se escoitou nin un chío. A Odulia preguntaba se querían máis, mentres servía e, o Ramón e o Afonso, respondían se deixar de mirar a tele. Entón a Odulia fixo unha pregunta:
-Só hai un chourizo de cabazo, quen o quere?
A Odulia sabe que tanto o pai como o fillo, perden o cú por un chourizo destes, e os deste ano saíron tan bos!
-Cómeo tí, di o Ramón
-Non papá, é pra
Non sería salomónico repartilo entre ámbolos dous, ao cabo só era un chourizo. Así que despois de dous minutos, o Ramón colleu o chourizo e llo botou a Odulia.
-Que non, que xa teño dabondo coas miñas lorchiñas! -e devolveuno a bandexa- Só faltaba, toda a semana a grelos...
-Merda!
E da carraxe botaron a rir, tanto que parecía que non ían parar nunca. O Afonso llo servíu ao seu pai. Mentres a súa nai botaba a graxa que quedara na bandexa, nas patacas do seu fillo.
-E se saídes, que ides facer co do Tanatorio?
-Fai falla
-Pero vai quedar diante da casa da tua cuñada...
-Precisámolo

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena