Destiñados


Vai uns vintecatro anos coñecéronse dous adolescentes. Hoxe cásanse en María Pita. Ela, tres relacións sentimentais estables (incluida un casamento e o consecuente divorcio). El, recoñece duas relacións e tres fillos (todos coa segunda).


Mentres saboreamos as vieiras no pazo de A Roda, penso: Se estivesemos destiñados, por que tanta volta e reviravolta? E se fose así, e confundísemos o camiño, debemos seguir o consello da adiviña de Caranza, a 30 euros a sesión? Ou mellor lles damos os cartos ao meetic ese... Tamén hai a posibilidade de deixarnos levar polos consellos dos nosos avós: Estate quieto rapaz! Ao fin, os netos son herdeiros...

Cans e cadelas entorpecen o camiño. Enganchados entre eles. Vale, a imaxe non é nada romántica... Non o pretende, pero a que tanta leria?

En realidade, creo que non hai ninguén destiñado para nós, máis que nos mesmo.

Pero, claro, o sexo a soas, co tempo... tende a aburrir

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena