Bordeando a autoestrada


De feito, non é que quede moito, pero xa andamos cansos. O Miguel e máis eu. Por riba teremos que esperar a autopsia, antes de que por fin o podamos meter no cadaleito. Xa van dous, coa mesma leria. Se morreran no hospital, todo sería máis rápido, pero empéñanse en quedar na casa...

Vai calor, e as frores van murchar, non vai ser o mesmo. Ven o sei. Se non enredaran tanto. Total para logo botarlle terra por riba. Que carallada!

Miguel, que pensas? Que imos facer mentres esperamos? Tes cambio de cinco? Vou por unha rubia, ti queres outra? Toma. Que non van acabar antes das cinco! Merda! Ves a tomar un café? Eu son incapaz de durmir no coche... Non por nada, aos mortos non lles teño medo. Despois de tantos anos... Pero algo de respeto, si.

Queres un donus? Deixa, xa mo darás. (Vaia, qué guapo pareces así medio durmido.) Pareces un neno. (Riste?) Enfriou algo a noite, pero non moito. Non preciso a túa chaqueta. Bueno.

Qué frío está o metal... Non me atopo, estou incómodo. Non quero achegarme. Estou canso para xogar. Miguel!
Xa está! Xa o fixeches! Faite gracia? Pero, que fas? Non querías durmir? Deixa. Teño cóxegas, e andas a molestar! Descansa un pouco, ó...
Tes un clinex? Sangro moito? Vou sair. A qué vai ser, a mirarme ao espello... Déixame. Miguel, xa o fago eu, deixa o clinex... Vou manchar a camisa, e logo qué vai parecer... A familia aínda me vai a confundir co forense...
Non teño lume! Joer, sigo a sangrar... Trinquei o labio. Inda vou a entrar en Urxencias para que me poñan un ponto. Que non! Xa o fago eu!
Aquí, si, non o ves? Miguel, Mig...

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena