Néboa


Envolve a miña envoltura. É o único que podo ver, no cuarto, entre toda a xente. Ollos azuis, non porta pene. Merda! Eu tampouco.
Unha hora tarde, os anfitrións xa lles regalaron unha benvida chea de doces e bébedas verbas aos invitados. Entre eles, ollos azuis escolle unha copa de rioxa. Mala combinación! Ese tinto e o maniquí que trouxeches por parella.

Despois de duas horas sobramos, alomenos algúns. Non me quero marchar. Só con saber que estás aquí. Só con intuir que sabes que eu tamén estou. Ti, falando cos meus amigos, eu, falando cos teus. Se me prometes non mirar mentres eu miro, deixareite mirar mentres eu non. Pero de vez en cando, mirémonos, preciso de beber.

Na rúa andan as cadelas entre a xente, crúzanse os sentimentos, como néboas espesas. Os teus ollos levan debuxados os nove aneis do inferno. Os meus, outros tantos. Cambiaches nóvamente de parella. Esta vez doe máis. Na mochila, un neno. Non podería ser meu. Empréstame a túa nai por un intre?
No galiñeiro, unha nena busca a outra nena. Non é para rifar. Na xaula, se esconden os desexos. Eu, soa. Ti, con el. Esperando a vida enteira, o segredo da sombra azul das túas pálpebras. Esperando para que me bique, aínda que sexa por unha única vez.
*Imaxe de Historia entre dúas mulleres, de Janet Santos

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena