Preguiza



Levo case un mes sen sair na busca de ninguén, así que ninguén segue a chegar. Ao meu redor os libros afogan. Lémbranme a Lois, home de máis de cincoenta, na súa peceira de Entre-Rúas: Escaleiras estreitas, ego-pensamentos, a Callas no VHS e o cenpipers regando os lamentos.




-(Bicariate se o alento non cuspise rubios rancios e alcol acedo)



Teño menos do dez por cento da nómina no banco, un par de zapatos novos, e, demasiada ansiedade acumulada por non vomitar de vez en cando. Quedan tres lavadoras por facer, catro por pranchar e informes acumulados nos meus soños.



-(Preciso de alugar un amante)



Desculpada de desaparecer a retrincos, descúbrome espida diante da vitrocerámica, tentando preparar unha sopa, recollendo as enerxías, da soidade non compartida, na alfombra que hai entre a televisión e o sofá.



-(Mañá teño que mirar de mercar un can)



Non boto de menos as gañas de amar, pero preciso falar da preguiza que sinto cando se trata de desexar que me desexes. O que quero dicir é que non lamento que non estés, o que lamento é non lamentar...

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena