Con acento pero sen til




A nena vai fora. Está a estudar en Granada. Ven o venres de Dolores, no autobús dende Madrid.
-Ola mamá -bicos
-Ola, espera que che collo a maleta
-No importa, ya la llevo yo
-Deixa!
-O coche está por alí
-Que tal a viaxe?
-Bien, muxa caló. Me mareé un poco, egtoy algo revuelta... Pero bien
Soa o móbil.

-Llegué hoy, egtoy con mis padres. Te llamo luego
-Trae
-Hoxe quedarás na casa?
-No, me dejarei salí?
-Nena, non será mellor que hoxe durmas e mañá xa...
-Maaami-con voz infantil

Dende Ourense ata Covas hai uns 30 kilómetros. Un paseniño que xa se fai longo de máis.
-Fer!!!!
-Que tal?
-Bien
-Engordaches
-Jo, Fer...
-Cala, deixa a túa irmá!
-Jaja, e que contas?
Non hai descanso. Chamadas de ida e volta polo móbil

-Sí, xiquilla. Ná que ver, tengo tantas cosas que contarte
-Pero, tras novas ou non?
-De too un poco
-Pero, estás con alguén?
-Sí, pero aún viene el jueves
-Compañeiro de clase
-No, trabaja
-Ah
-Eg guardia sivil, de León, pero está destinado allá.

Natalia quedou cos de sempre. O Ramón chegaba de traballar cando o atopou no bar.

-Natalia, e ti por aquí?
-De vacas

-Cando chegaches?

-Esta tarde

-E ves por moito tempo?

-Toda la semana

-Verémonos entón

Pasaron seis días, e chegou o garda civil a ver a nena. Un coche vermello, tuneado o xustiño para non dar susto. Bos, iso si, altofalantes...

-Ola cariño

-Hola amor

-Egta eg Ana y aquel Ramón.

-Ola que tal rapaz?

-Bien, ¿qué tal? -dándose as mans.

O Ramón explícalle non sei qué das rapazas, o Manolo invítao a un viño. A Ana non para de falar con Natalia, e Fer pasou por diante case sen saudar.

-¿Qué graciosos tus amigos?

-Ai si, y luego

-El acento

-Ah

-Como el tuyo

-¿Cómo el mío?

Ai, pobre Natalia! Tanto esforzo...

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena