Como corpo sen alma

Despistada e coa sensación de ser consciente de que trabucarse na proxección dunha mesma é un vicio moi común. Coñecedora da maldición da soidade, sinto o desgarro na gorxa, a queimazón entre o iris e a pel que o protexe.

A maxia que comeza na morte do amigo, na do fillo da irmá, na dunha mesma. Non estou para contos... están a soterrar a Xoán.

Non podo parar de camiñar, aínda que sinta o abismo debaixo dos meus pés, enfronte da miña sombra. As escuras, non son quen de tropezar coa sorte. Tampouco de non facelo. Miro aos estantes. Aspiro o pó da miña tolemia sen diagnose. Non son quen de narrar a historia dos meus, de min mesma.

Sepultados os pasados daqueles que se cruzaron no meu paseo, énchense de cadáveres as miñas angurias. Aborrecida de contidos valeiros. Hoxe sinto que morro.
Morro un pouquiño máis.
Sintoo... non son quen de estar a altura do nicho.

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena