Os xelados son para o verán


Na volta do Castro, a dous kilómetros de Cabeza de Vaca, vive a muller do Ramón, cos seus dous nenos, de tres e catro anos, a súa sogra de setenta e tres e o seu marido, de corenta e oito.


Os cinco ían sair cara Vigo o día do cumpreanos de Lola. Ía moi temprano, sobre as 7:30 da mañá, cando xa andaba o Ramón a meter os flotadores, as toallas e a tortilla no maleteiro. A Lola, pola súa banda, estaba a pelexar cos nenos e a súa sogra, mentres almorzaban.


E por fin colleron a estrada cara Samil. Un par de horas despois estaban ben colocadiños na area, o home durmindo, a nai del paseando preto da auga, vixiando, como non, aos nenos, e a Lola acomodando a parceliña coma se fose o seu salón-comedor.

De súpeto, a Lola ponse a chorar. O seu marido tardou 8 minutos en darse de conta, pero por fín abriu primeiro un dos ollos, como con medo, e logo achegouse a ela.

-Miña ruliña, que ocorre?
-Deixame!
-Pero Loliña, que che pasa?
-Hoxe, que día é?
-Sábado
-Ti es parvo!
-Pero, non é sábado?
-(¡?)
-Ah, é 7, non 8, 8 de agosto
-(¿!)
-Vaia
-(...)
-Dame un biquiño, anda
-Vaite a merda!

Entón ergueuse, enxugou as bágoas e foixe cos seus corenta e catro anos cara o posto dos xelados. A Lola encántalle os xelados, e de todos os que máis, os de fresa. Ía coller o seu, cando os pequenos xa voaran, dende a auga ata onda ela.

-Mamá, quero un
-Mamá, o de chocolate

Impensable dicirlles que aínda non comeran, mentres relamía o seu.

-Vale pero entón, non podedes entrar na auga ata dentro dun ratiño
-Oh
-Vale
-Dous cucuruchosdechocolate

Deixou os nenos co seu marido, case sen miralo, e foi dar un paseo. Co seu bañador branco e negro, foi camiñando cara o final do paseo. Logo dun anaco, achegóuselle un rapaz que acababa de aparcar o seu recén estreado 150cabalos.

-Ola
-Ola
-Tes hora?
-As 12 e cuarto
-Como te chamas?
-Lola
-Es de Vigo?
-Non, de Rabo de Galo
-Tes lume?
-Non
-Queres?
-Non fumo, gracias

A Lola non daba creto, un raparigo andaba a facerlle as veiras.

-Traballas?
-Non-si, son encargada de vendas -mentira
-É gustache o teu traballo?
-Moito (si do que máis gosto é de pasalo ferro)
-Estás casada?
-N-non
-Eu estou estudando Mecánica aquí en Vigo, quería estudar Electricidade pero ao final...
-Igual cando termines...
-Cando termine quero traballar no taller do Lois, un curmán dun amigo
-Queres tomar algo?
-Non-Sí

Sorríu. Pensou: Pero que guapo é!

-Aquí?
-Sí
-Dache moito o sol?

E así estiveron a falar durante case dúas horas. A Lola non se deu conta do tempo, nin que cara eles, se achegaba o seu marido.

-Lola!

Logo do susto, viroulle a cara a vermello,...

-Téñome que ir, o meu irmán...veu cos seus fillos e a súa nai. É viúvo, sabes?
-Lola, non comemos?
-Vou, xa vou- malhumorada- chao
-Chao

Despois de dar de comer aos nenos, deitouse sobre a toalla e deixouse levar por Morfeo:

"-Onde andabas?
-Na oficiña
-Imos? Merquei unha nova moto, gústache?"

Espertou coas babas do seu marido nos beizos. Estaba a bicala cando lle preguntou:

-En que pensas?
-En tí se foses viúvo
-Estás enfadada?
-Sí-non
-Quen era o rapaz?
-Cal?
-O da cafetería
-Ah, ese, o-o-o fii-llo dunha do colexio dos nenos

Mentres recollían as cousas e as metían de calqueira maneira no coche, incluidos os nenos e a sogra, a muller de Ramón aínda vía o sorriso do rapaz.

-Vaia regalo de cumpreanos -pensouno en alto
-Segues enfadada? -escoitouno o Ramón
-Ei, non-sí

Ao día seguinte mercoulle unha blusa na tenda da Mercedes, que a Lola cambiou, despois de rifar co seu home, por dous pares de medias e un calzón.
*Imaxe de Samil?

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena