Donuts e pecados

-Quédate, vamos a confesar
-Non
-Venga, va a estar bien. Ella lo va a hacer, total tienes que esperarla
-Non
-Mira lee primero este libro, ya verás que bien
-Non, outro día
Ule a pechado, pero tamén a doce e a extraño.
-Sería bueno y no te va a costar nada, vamos a empezar ya. No hace falta que leas nada pero vente.

Arrastrada, sen gañas.
-Avemaríapurísima
-Senpecadoconcebida
-Cuéntame
-Enfadeime co meu irmán e lle escondín o caderno de música
-Y qué más
-Contesteille a miña nai -obrígame a comer...-, non levei os deberes feitos e copieinos, cheguei tarde as clases de inglés...
-¿Y nada más?
-Non
-¿Seguro?
-Si, nada máis
Gustaríame ser unha terrorista e contarlle todas as miñas desfeitas. Todo menos este incómodo silencio.
-¿Te masturbas?
-Como?
-Si te masturbas
-E, que é iso?
-¿No sabes lo que es?
-(¿?) Non
-Si te tocas
-Como?
A Obra lle preocupa moito si a nena de doce anos sabe o que é disfrutar de si mesma, pois... experimentar cos donuts é pecado.
-Ola- o irmán
-Ola
-Que tal?
-Mellor dende onte
-E logo?
-Vaite confesar, xa verás o que aprendes...
*Edward Hopper. 'Rooms by the sea'

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena