Orlando

Afoga a Quintana coa choiva. O vento non me deixa ver. Menudo lugar para esperar a Sonia. Non podía ser peor. E por riba coas poucas gañas que teño de sair. Quen me mandaría?
-Tes hora?
-As nove

Merda.
-Ola
-E ti por aquí?
-Co que chove, vas dicir? Esperando a unha amiga.
-Xa, pois xa nos veremos, saes hoxe?
-Si

Merda.
-Tes lume?
-Si, pero aquí non creo...
-Pero arrímome a parede

Merda.
-Chao
-Adeus

Aló ven. Parece que ven con alguen. Parece interesante. Algo baixiño. Gústame a súa chaqueta. Algo chuliño. Por como anda, digo. Creo que me está a mirar. Vaia ollos ten.
-Ola, sinto
-Ola, non importa
-Ela é Begoña

Merda para Virxinia Wolf!!!

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena