Mala pasta

Coma furacáns chegaron do alén, coma o granizo, disparando.
Pero o peor era o que lle tocou en gracia. Sen esperalo. Dous chupiños e algunhas noites precederon as cancións. E cómo as puña... a todas elas. Xa sabía que se tirara a dúas coñecidas, unha boa amiga, ata que logo deixou de selo. Pero iso non a preocupou porque tampouco pensou nel ata aquela noite.
Uns días antes o Roberto tentara bicala e ela apartou os beizos coma se dunha mosca na sopa se tratara... Non pensendes mal, a pillou por sorpresa e foi so un reflexo...
Non o dixen pero os licores do bar do Roberto rulaban coma auga, e duas "a capela" duns amigos bastaron para que a Nela se excitara. Cómo andaba...
Esa noite, ámbolos dous aguantaron as gañas, so falaron, intercambiaron miradas e quedaron para un café. Ao día seguinte a tarde convertiuse en noite e, decidiu invitala a cear.

-Ya verás que ricos los espaguetis
-Non teño moita fame- e menos mal

Unha chea de vermes hipercocidos e por riba un zanco de polo, así, enteiro! O lugar en cuestión é un rinconciño no casco vello de Ourense, "feo coma el solo", coa cociña axfisiando aos comensais.

-Está bo?
-Buenísimos...!
-(Xesús, pero si parecen lampreas...)

Hora e media máis tarde estaban no seu pisiño, cuarto diría eu. Moi cuco, en todos os sentidos, en bonito e en pequeno. O máis curioso, o baño subido a dous escalóns, parecía enfrontarse á porta principal, a de entrada (ou saída, segundo se mire).

Música de Silvio.
-(Mira por onde, isto está ben)

Unha muller en tanga. Foto no salón.
-(Unha muller en tanga!!)
-Mi ex
-(Xesús)
-Méjico
A cama incrustada entre as dúas paredes, desfeita... de dubidosa apariencia.
E comezan as caricias, os bicos... O Silvio segue a fardar de comunismo... e de súpeto, un tremor inunda todo... Salta da cama, vístese...

E eu por riba do colchón, observando o seu medo,
medio espida... Ridícula.
Post: Galicia trema co segundo maior seísmo da sua historia, de 5 graos na escala Richter. Luns, 24 de abril de 2006 (EFE)
Post 2: Benvido!

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena