Grande, grande

-Increíble!!
-Pero, tanto?
-Iso non o meto!

-Tanto?

-Jajajajjaja
-Jajajjja

Días despois...

-Que foi?
-Nada
-Nada?
-Nada. Moita aperta, moito bico...Pero tiña tal chea...
-Nada?
-"Non podo, sinto, non podo, corazonciño..."
-Jajajajjaja
-E eu con tanta fame, merda! Collín unha rabia. Votaríao pero non vaia ser que tivera un accidente e logo por riba me fixera sentir culpable.
-E pola mañá?
-A casiña, o neno tiña que ir coa mamá...
-Jajajjajajaja

-E despois din "Burro grande, ande ou non ande"...

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena