A despedida

Mulleres con gañas de asedio. Berta sae ao esceario. Un pano da mesa enfundado nos seus ollos. Está tirada no chan. Ducias de ollos observando. Gominolas polo corpo. Suben un pouquiño a camiseta.

-Non!!

-Déixate facer...

A boca del está preto da súa. Podería bicalo. Moitos ollos. Non o bica. Baixa ao pescozo.

-Coidado -baixiño, ao oído.


Vai polo embigo. Sente cóxegas. As mans arrabuñan o chan. A súa perna quere marchar. A derrareira gominola. Dun salto érguese. El tamén quita o pano e lle di:


-Recoñecinte polo perfume- baixiño, ao oído.

Un sentimento romántico máis alá do intercambio comercial.

No hay comentarios:

Publicar un comentario

TERRA DA FRATERNIDADE: Homenaxe a Zeca Afonso (nota: comeza no minuto 28)

Loading...
E dixo:

-A unidade emotiva consíguese no conto pola ousesión do que ten de sobrevivir
-O remate ha de te-la virtú de faguer simultáneas no esprito as imaxes que foron sucesivas
-A presenza do remate debe estar atafegada, pero latexando con forte resonancia en tódolos currunchos do relato
-O remate é unha imaxe que fai estoupalo conto nas verbas derradeiras, despois de inzalo poderosamente
-O conto é unha pelica na que se sinte o pulso dunha imaxe contida
-O conto é o remuiño que fan arredor dunha lámpada moitas bolboretas, todas mergulladas na mesma luz

O Dieste

-Vai indo, non si?

A Nena